Blogpost: chronische pijn 1


18 januari 2019

Beste lezers,

graag had ik het met jullie eens gehad over chronische pijn

Op de website van de Vlaamse Fibromyalgie Vereniging lees je een mooie brief die al menige jaren circuleert op het internet over een leven met chronische pijn.

Zelf mag ik zeggen dat ik hier enige ervaring mee heb. Ik weet nog exact wanneer en hoe het begon. De tintelingen in mijn armen en benen, verlies van kracht, pijnscheuten bij bepaalde bewegingen, onverklaarbare extreme vermoeidheid, plots opkomende misselijkheid, …

Dit begon in mijn puberteit (midweg jaren ’90 mocht u zich dat afvragen) en groeide gestaag, tot het enkele jaren geleden een hoogtepunt bereikte. De bijgevoegde foto  drukt het mooi uit. Ik zat bovenaan de trap, uitgeput. Ik vond de kracht niet meer om de treden naar beneden te trotseren om te gaan werken. De zoveelste crash in die 20 jaar miserie, en voorlopig ook de laatste.

Wanneer het zal stoppen is echter nog een groot vraagteken. Als men me vraagt hoe het voelt heb ik dit in de loop der jaren leren uitdrukken als volgt:

Ieder van jullie heeft op een bepaald moment in zijn leven wel eens tandpijn gekend. Je weet wel, zo’n venijnige ontstoken zenuw. Hoewel je een een duidelijke drukkende en kloppende pijn voelt lijkt het alsof je de kern ervan niet kan aanduiden. Tot er iets koud of warm op komt. Het is een pijn die je verlamt, ook al doe je niets. Je arm opheffen om een tas thee tot aan de mond te brengen is vaak al te veel. En als je het doet voel je die dolk. 

Dat is een beetje hoe ik mijn mijn chronische pijn ervaarde in zowat elke spier of gewricht in mijn lichaam, op sommige plaatsen al wat meer dan op andere, en veranderend van dag tot dag.  Een constante druk met onvoorspelbare pijnscheuten die door merg en been gaan. Pijnscheuten die me noopten tot het pauzeren van sommige hobby’s en bijgevolg ook mijn sociaal leven en mijn familieleven begonnen te domineren.
Pijn is zo uitputtend dat simpele dingen die de meesten als ‘leuk’ ervaren al gauw te veel kunnen worden. In het begin zet je jezelf er nog over en bijt je door. Want je ziet er uiterlijk toch OK uit volgens de meesten, en je bent nog zo jong.

Wat gaat dat zijn als jij ouder wordt? is een opmerking die ik onder anderen heel vaak gehoord heb.

En dus doe je voort. Tot het stopt.

Of ik in die 20 jaar dan nog nooit een therapie heb geprobeerd? vraagt u zich af.

Uw mailbox zou ontploffen van het aantal megabytes als ik de volledige opsomming zou maken, maar laat ik het er op houden dat mijn vrienden grapjes maken over het feit dat ik volgens hen licht geef in het donker als gevolg van al de straling die ik onder al die scans te verwerken heb gekregen. Allemaal toonden ze hetzelfde resultaat, een gezonde jongeman die onmogelijk zoveel klachten kon hebben.

De afgelopen 3 jaar is er echter een verbetering merkbaar. Mijn energiepeil ligt hoger dan voorheen en ik win stilaan terug kracht en stabiliteit. Dat komt deels door mijn carrièrewending waarover u hier meer kan lezen, en deels door enkele andere factoren, zoals de zogenaamde low-impact beweging die ik heel vaak doe (wandelen, fietsen, yoga), en niet in het minst door een gezond voedingsschema en mindfulness oefeningen.

De combinatie van die zaken hebben er nu voor gezorgd dat ik het rooi zonder de stapel pijnstillers, ontstekingsremmers, slaappillen, spierontspanners en anti-depressiva die ik voorheen nodig had om de dag door te komen.

Stilaan heb ik alle grote ‘verzuurders’ uit mijn voedingspatroon geband. Dit is begonnen met het vermijden van suikers, bewerkt vlees, tarwe, koemelk en alcohol (hoewel ik heel sporadisch nog wel geniet van een lekker glas wijn of een frisse pint). Sinds kort heb ik het doorgetrokken en eet ik volledig geen dierlijke producten meer.
Ook ben ik begonnen met een ontzuringskuur door middel van basische druppels, ontzurende thee en basische tabletten met toegevoegd magnesium. Het is nog vroeg om te zeggen, maar ik begin stilaan een verschil te merken.

Wil je op de hoogte blijven van de ontwikkelingen? Schrijf je dan hier in voor mijn blogpost over chronische pijn (ongeveer 1 mailtje per maand)

Wat nu?

Het aantal langdurig zieken piekt. Meer dan 372.000 loontrekkenden en 24.000 zelfstandigen waren half 2017 meer dan een jaar ziek, zo bleek uit cijfers die De Standaard kon bemachtigen.

Los van het feit dat dit een ramp is voor ons ziekenfonds en dit de staat miljoenen kost aan ziekte-uitkeringen betekent het vooral een zege voor de reeds o zo machtige pharma-industrie en vooral ontzettend veel persoonlijk leed in talloze gezinnen. Pijn is een slechte compagnon die een leven kan verwoesten.

Mijn ervaring met mindfulness heeft me gemotiveerd om een opleiding te volgen tot ACT-coach. ACT staat voor Acceptance and Commitment Therapy en is een wetenschappelijk onderbouwd therapiemodel dat werkt met mindfulness technieken. Geen wollige new-age verhalen, maar efficiënte technieken die je levenskwaliteit zullen verhogen.

Het is dan ook mijn ambitie om zo veel mogelijk mensen te helpen en begeleiden in hun zoektocht, voor chronische klachten of problemen van andere aard. Uiteraard zal er ook veel plaats zijn voor gezonde voeding in deze trajecten, Sofie – onze huisdiëtiste – adviseert hier graag bij.

Ben je inmiddels geïntrigeerd door het zuur/base behandelplan? Download de volledige brochure en spring gerust eens binnen voor meer informatie over de producten en (schappelijke) prijzen.

Fibromyalgie_behandelplan

Heb je vragen omtrent ACT coaching en/of chronische pijn, of wil je hier zelf een woordje over kwijt (anoniem indien gewenst) stuur ons dan zeker een berichtje via ons contactformulier of maak een afspraak via onze online booking tool

 

Hopelijk tot heel binnenkort!

 

Veel liefs,
Sven

Deel dit bericht!